• Íslands Ísafoldar hundar •

Traustir  vinir

 

Með þakklæti í huga minnumst við traustra og tryggra Ísafoldar hunda sem gáfu eigendum sínum ómælda gleði og hamingju!

 

†

Tanja - Íslands Ísafoldar Birta

f.  3. nóvember 1993 - d. 31. maí 2006

 

Fallegur svipur

Tanja var einstaklega falleg tík og bar eyrun með stolti og sóma! Höfuðlagið er ættarsvipurinn enda komin af góðum ættum. Móðir hennar var Íslands Ísafoldar Vaka og faðir hennar var Uggi (ISCH Standahl Xavier).

Fyrirsætan Tanja

Það var alltaf hægt að finna tilefni til að taka myndir af Tönju. Hvort heldur því hún lá svo fallega með krosslagða fætur eða af því að hún var bara svo sæt. Þarna er hún að standa heiðursvörð í svefnherbergisganginum. Passandi að allir færu að sofa á skikkanlegum tíma svo hún gæti hvílt sig.

Erfðaprinsinn & Tanja

Þarna átti prinsinn að fara að sofa en hugnaðist betur að sofa í bælinu hennar Tönju. Hann hjúfraði sig upp í henni og sagði bara aaaaa. Meðan Tanja horfði bænaraugum á okkur um að lofa henni þó að eiga bælið sitt í friði þegar hún lá í því. Bælin voru nefnilega dags daglega brúkuð sem bátar, bílar, leikgrindur og allt mögulegt. En henni var svo sem sama enda hafði hún takmarkaðan áhuga á þeim.

Beðið eftir mömmu!

Ef mamma skrapp frá var alltaf hægt að finna Tönju við útidyrnar. Hún var samt alls ekki að leika varðhund og undir það síðasta var hægt að klofa yfir hana og ganga frá innkaupunum áður en hún vaknaði. Enda orðin háöldruð og farin að nálgast 13 árin sem samsvarar því að ganga á tíræðisaldurinn í mannsárum.

 

„Risastór eyru"

 

 

Risastór eyru, ofvirk, kelin, prakkari og mannelsk eru nokkur orð sem koma upp í huganum þegar við hugsum til Tönju okkar, stelpunnar okkar.

Við systurnar sáum hana fyrst á aðfangadag, með bjöllu og pakkabönd bundna um rauðu ólina hennar. Hún var svo pínulítil að við systurnar trúðum því varla að hún yrði að Schäfer. En Tanja okkar stækkaði nánast meðan við horfðum á hana sofa meðan jólamaturinn var borðaður.

Þótt Tanja hafi komið á heimilið á aðfangadegi jóla var hún sko engin pakki sem hægt var að henda frá sér þegar gamanið var búið. Hún fylgdi okkur eftir í öllu því sem fjölskyldan gerði og við henni. Á nær þrettán árum breytist mikið en Tanja var alltaf inn í þessum órjúfanlega kjarna okkar.

Hún fór frá því að vera lítill hnoðri, yfir í skoppandi karekter sem hreif alla með sér. Fólk sem venjulega var hrætt við hunda laðaðist að henni, þótt hún væri orðin fullvaxta og langt frá því að vera róleg. Það var eins og hún vissi að hún yrði að haga sér öðruvísi við það fólk en það skyldi sko aldeilis ekki komast upp með að sniðganga hana. Hún var mjög kröfuhörð um klapp og knús frá gestum enda vissi hún að enginn gæti staðist hana þegar hún setti höfuð sitt í kjöltu þeirra eða smokraði höfðinu sínu milli handleggja og síðu fólks. Svo horfði hún upp til fólksins síns og fékk akkurat það sem hún bað um!

Þegar reynt var að fara með Tönju út að hlaupa upp í móa hélt mín ekki, settist fyrir framan bílinn og færði sig ekki fet. Hefði hún getað talað hefði hún ábyggilega sagt: „Þið skiljið mig sko ekki eftir og ef ég á að hlaupa þá skulið þið bara koma með mér!“ En Baron bróðir hennar vissi sko ekkert skemmtilegra en að elta bílana og reyna að ná þeim. Tönju fannst skemmtilegra að hrella hann með hvolpalátum sem eltust aldrei af henni. Hún vildi fara í leiki eða láta Baron dekra aðeins við sig.

Það var svolítið einkennandi við Tönju að hún fékk alltaf það sem hún vildi. Hún átti tvö dýrindis bæli en nær undartekningarlaust valdi hún frekar teppið inn í stofu eða lá þvert í gangveginum svo ekki sé talað um rúmteppi mömmu sinnar. Þótt þetta hafi verið talið hin mesta óþekkt þegar hún var yngri voru þetta hlutirnir sem gerðu hana að þeim karakter sem við elskuðum.

Þegar nýr fjölskyldumeðlimur bættist svo inn í fjölskylduna var Tanja orðin 11 ára, vanaföst og ráðsett. Það var ekki alveg útséð hvernig hún tæki þessu litla kríli. Hún sveik okkur ekki þar, heldur vakti yfir þessu litla barni. Færði svefnstað sinn fyrir framan svefnherbergi hans og lá alltaf hjá honum. Hann velti sér í fyrsta sinn þegar hann var að reyna ná í skottið á Tönju, notaði hana sem göngugrind þegar hann var að læra að labba og svefnstað þegar hann vildi ekki sofa í sínu rúmi. Hann gat gripið hana, klipið, verið aðeins of harkalegur þegar hann ætlaði að vera góður og hún gerði ekkert. Ef henni mislíkaði eitthvað meðferðin gekk hún bara í burtu.

Á öllum þessum tíma sem við áttum með henni voru hennar efri ár skemmtilegust. Þá loksins gátum við launað henni að hafa passað og vakað yfir okkur öll þessi ár. Þá gátum við tekið við og hugsað um hana. Það líður ekki sá dagur sem við hugsum ekki til hennar, hún var órjúfanlegur partur af fjölskyldu okkar og mun lifa þar um ómuna tíð.

 

Virðingarfyllst,

 

María M. Birgisdóttir Olsen
Margrét Maríudóttir Olsen &
Birgitta Maríudóttir Olsen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

†

Fönix - Íslands Ísafoldar Fönix

f. 7. desember 1997 - d. 11. september 2006

 

Sund & leikur - traust, gleði og vinátta!

 

Íslands Ísafoldar ,,Fönix" kom til okkar sumarið 2005 frá Guðmundi Brynjólfssyni hundaþjálfara og ræktanda [sjá Jötna-ræktun]. Orðin hér í fyrirsögninni eru aðeins fá af þeim sem okkur dettur í hug til að lýsa persónuleika þessa ótrúlega hunds sem lifði góða ævi og naut bestu mögulegu þjálfunar og vinnu sem völ er á. Hann ólst upp í þjálfun Guðmundar Brynjólfssonar og fékk ýmis verkefni fyrir björgunarsveitir og lögreglu. Fann týnda; ferðalanga og þjófa.

 

Fönix naut fjölskyldu okkar af öllu sínu hjarta sem var vissulega stórt. Hann kom inn á heimili þar sem tíkin Milla, ræktuð af Guðmundi Brynjólfssyni, þá 1 1/2 árs og kötturinn Depla ,,réðu" ríkjum. Milla og Fönix urðu strax bestu mátar og sváfu saman kúrandi upp við hvort annað. Gátu varla litið af hvort öðru. En afbrýðisemi þeirra var mjög skondin og hvernig Fönix frekjaðist svo fallega ef svo má orða til að ýta Millu svolítið frá ef verið var að klappa henni og kom sjálfum sér að...! Já, hann fór ekki í grafgötur með hver ætti að hafa forgang þegar kom að húsbændunum.

 

Sund var hans ær og kýr og að fara upp að Hafnarfjalli skemmti Millu & Fönix svo innilega að þegar þau fundu fyrir Borgarfjarðarbrúnni (en þá bjuggum við í Borgarnesi), var byrjað að væla af eftirvæntingu. Fönix hlýddi öllum skipunum hiklaust og snarstoppaði á punktinum ef hann sá eitthvað til að hlaupa á eftir ef kallað var á eftir honum ,,nei!" Það var eins og kippa í taum! Svo öruggur var hann. Hann elskaði feluleiki og fann okkur alltaf. Hann tengdist börnum mjög vel og sakna frænka og dóttir hans mjög mikið enda fráfall hans mjög óhugnarlegt og bar brátt að þegar hann fékk bráðaeitrun aðfararnótt 11. september 2006 og lést kl. 8 um morguninn.

 

En Fönix fékk að lifa góða ævi hjá góðu fólki sem gerði allt fyrir hann sem mögulega hægt var. Bæði hvað varðar heilsu, umhirðu og þjálfun, bæði í leik og aga. Það er enn ótrúlegt að hann sé farinn og hann hefur skilið eftir sig eða sett mark sitt á fjölskyldu okkar, húsið, taumradíusinn þannig að grasið undir sýnir augljóslega hvar hann var. En rétt eftir miðjan október fæddist afastrákurinn hans, sonur Aþenu dóttur Fönix sem hefur fengið ættbókarheitið ,,Íslands Ísafoldar Ísmoli" og innkallsnafnið ,,Moli". Hann kemur aldrei í stað Fönix en sorgarferlið fékk ákveðin farveg við þær óvæntu fréttir þegar okkur barst tölvupóstur um væntanlegt got sama dag og Fönix dó. Óafvitandi af dauða hans tilkynnti Ásta Dóra okkur að hann væri að verða afi.

 

Fönix lifir áfram í hjörtum okkar og má kalla hann minningarsmið. Ótal myndir og upptökur á myndband eru til af honum með okkur öllum og er það ómetanlegt með öllu í dag! Ekki einni mynd er ofaukið. Fönix hvílir í kistu með uppáhalds-kastboltanum sínum, bréfi og mynd í fallegu leiði undir litlu tré í Bakkakoti í Borgarfirði. Hann gladdi alla sem hittu hann og gladdist sjálfur við hvern sem sýndi honum áhuga svo ég tali nú um, vildi leika við hann!

 

Með þakklæti og virðingu efst í huga í bland við tregafullan söknuð,

 

Hallgrímur Sveinn Sævarsson & María Hrönn Kristjánsdóttir

 

Feluleikir voru hans ær og kýr með öllu öðru skemmtilegu reyndar! Aldrei brást honum bogalistin og fann alltaf alla sama hve vel viðkomandi faldi sig.

Þarna er Fönix á heitum ágústdegi á framhaldsnámskeiði í Gallerí Voff með vinum og vandamönnum. -Svolítið heitt.

Þessi magnaði hundur gat setið og notið útiverunnar til fullnustu. Kyrrð og friður ríkti þá og minnti helst á Zen-iðkanda.

Að hlaupa frjáls um opin ósnortin svæði þótti Fönix æði en ekki var nú síðra að fylgjast með landi og lífi, hvort sem var heima við eða til fjalla.

Fönix var stór og mikill hundur. Hér er hann með frænku sinni og vinkonu, Lilju frá Bakkakoti. Fönix & börn áttu mikla og góða samleið!

Ekkert jafnaðist á við sund í huga Fönix. Þarna hvílir hans sig eftir að hafa bætt eigið met í "100m skrið".

Milli hugleiðslu og sundæfinga, feluleikja og verðlauna fyrir hitt og þetta, var Fönix sprellikarl mikill og skoppaði um af gleði!

Veturinn þótti Fönix ekki leiðinlegur! Þarna er mamma að kasta snjóboltum og pabbi myndar ótrúleg viðbrögðin!

Í öllum okkar göngum, hlýðniæfingum og leikjum var fátt betra en að stökkva í fangið á mömmu og mása í eyra hennar!

Hann færði okkur og fleirum lífsgleði og hamingju sína sem var bráðsmitandi en setti einnig mark sitt á jörðina þrátt fyrir örfáa daga á nýjum stað!

 

†

Rökkvi- Íslands Ísafoldar

   

Íslands Ísafoldar Rökkvi

Það var í mars árið 1993 sem ég ákvað að kíkja í heimsókn til Ástu Dóru vinkonu minnar. Erindið var að sjá hvolpa hjá henni sem höfðu fæðst í byrjun janúar og voru komnir á tíma með að fara til nýrra eigenda. Þegar ég kom inn kom einn hvolpanna hlaupandi á móti mér kátur og glaður og leit út eins og lítill trúður sem hafði enga stjórn á stóru eyrunum sínum. Hvolpurinn heillaði mig undir eins upp úr skónum. Þetta var Íslands Ísafoldar Rökkvi og þegar ég fór heim var hann með í för.

Ég verð síðust til að fullyrða að uppeldi Rökkva hafi gengið eins og í sögu fyrstu mánuðina. Þessi litli fjörkálfur þurfti alltaf að vera að gera eitthvað og var ekki par hrifinn af því að vera skilinn einn eftir. Í eitt skiptið sem ég kom heim var hann búinn að snúa baðherberginu mínu á hvolf og í annað skipti hafði hann tekið kassa með þjóðbúningadúkkum sem ég hafði verið að safna frá unglingsaldri, tætt hann í sundur og aflimað flestar dúkkurnar. Fallega bastkarfan sem Sunna, golden retriever tíkin okkar var búin að eiga frá því að hún var hvolpur fékk líka að kenna á nagþörfinni og svo mætti lengi telja. Sunna var líka smá tíma að jafna sig á innrás Rökkva á heimilið og skildi ekkert í þessum litla káta skæruliða sem var stöðugt að bardúsa eitthvað.. Hann hins vegar tók algjöru ástfóstri við hana og lagði heilmikið á sig til að vinna hylli hennar, sem tókst að lokum. Það lék hins vegar aldrei vafi á því hvor var eldri og hafði völdin og Rökkvi beygði sig auðmjúkur undir vald tíkurinnar þótt hún væri mun smærri en hann. Og ekki bar hann minni virðingu fyrir kisunni á heimilinu þótt hann hefði getað tekið hana í einum munnbita ;)

Þegar ég eignaðist Rökkva voru engin börn á heimilinu en í árslok 1993 eignuðumst við stúlkubarn og aðra stúlku árið 1996. Einhverjir hefðu eflaust haft áhyggjur af því að koma með börn inn á heimili þar sem fyrir voru tveir stórir hundar en af samskiptum þeirra við unga systurdóttur mína  var ég búin að sjá að það yrði ekki áhyggjuefni. Enda kom í ljós að Rökkvi var alveg sérlega barngóður og lét ýmislegt yfir sig ganga af þeirra hálfu án þess að æmta. Þegar Sunna tíkin okkar eignaðist hvolpa sýndi hann litlu pottormunum líka einstaka þolinmæði og er ekki spurning að þeir nutu góðs af samvistunum við hann fyrstu vikur lífs síns.

Rökkvi reyndist okkur einstakur félagi og vinur. Hann var sérlega skapgóður, fjörmikill og vinnusamur hundur sem elskaði að leysa verkefni eins og að rekja spor, leita að dóti eða matarbitum eða jafnvel fjölskyldumeðlimum og leysa hvers kyns þrautir. Ég fór einu sinni með hann á rústaleitaræfingu hjá Hundabjörgunarsveit Íslands og þar sýndi hann svo frábæra takta að einn meðlimur sveitarinnar falaðist eftir honum og vonaðist eftir því í mörg ár að ég gæfist upp á hundinum svo hann gæti fengið hann. Rökkvi fylgdi okkur í hesthúsið árum saman og vissi ekkert skemmtilegra en að hlaupa með okkur í löngum reiðtúrum. Við fórum líka á námskeið hjá Ástu Dóru mörg ár í röð og lærðum alls konar kúnstir. Eflaust er bæði hægt að þakka frábæru upplagi hans og góðri kennslu í hundaskólanum það að þrátt fyrir að vera mjög öflugur og aktívur vinnuhundur var hann alla tíð, eftir að gelgjunni lauk, afar rólegur á heimili og læknaði marga gesti okkar af hundafóbíu með háttprýði sinni og einstöku skaplyndi. Eftir að ég fór að vinna úti allan daginn tók hann á móti dætrum mínum eftir skóla og veitti þeim ómetanlegan félagsskap þar til ég kom heim. 

Rökkvi kvaddi okkur í september 2006 á fjórtánda aldursári. Hann var orðinn lúinn til fótanna og ekki hægt að bjóða þessum fallega og fjörmikla hundi upp á að vera einungis stofustáss. Hans er sárt saknað.

Með þökk fyrir allt,

-Bryndís

 

 

 

†

Baron - Íslands Ísafoldar Baron

Texti & myndir væntanlegar

 

Fleiri hundar og myndir bætast svo við á þessa síðu og ef þú hefur átt Íslands Ísafoldar hund sem gaf þér og þínum gleði og hamingju og öfugt, endilega sendu okkur línu. Annað hvort til Ástu Dóru eða Hallgríms.

Vefstjóri © 2006-2007